بی تو...

امروزدلم کلبه تنهایی بود 

هر چند هوای خانه رویایی بود 

با دست نسیم پرده بازی ها داشت 

یک باغچه پر ز عطر صحرایی بود

دریای دلم اسیر توفان شده بود

سر گشته عشق،‌شور و شیدایی بود

از تاب و تب خویش به جان آمده بود

از شوق حضور غرق زیبایی بود

از سختی روزگار سیلی می خورد

یک موج بلند ناشکیبایی بود

                                                    فاطمه سیفی نیا

عشق را با مردم بی دردسر خواهم گذاشت

سر در آغوش گناهی تازه تر خواهم گذاشت

بی پر و بال از ستبر آسمان خواهم گذشت

در کبود لانه مشتی بال و پر خواهم گذاشت

دربه در دنبال یک جو تشنگی خواهم دوید

چشمه را با تشنگان در به در خواهم گذاشت

تا نگویند این جوان بی ردپایی کوچ کرد

دفتر شعر و مزاری شعله ور خواهم گذاشت

بی صدا در کلبه ای متروک جان خواهم سپرد

مرگ را از رفتن خود بی خبر خواهم گذاشت .

                                                              حسن دلبری

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۸/۱۸ساعت ٩:٥٩ ‎ق.ظ توسط ناهید نظرات () |


قالب وبلاگ : قالب وبلاگ